Bas Dirks o pracy z reprezentacją Polski
Przed wyjazdem reprezentacji Polski seniorów do Berlina na mecze z młodzieżową drużyną Niemiec kadrowicze przebywali na kilkudniowym zgrupowaniu w Poznaniu, podczas których przeszli też badania. Trenowali na boisku AWF. Była to okazja do porozmawiania z holenderskim szkoleniowcem Bas’em Dirks’em o jego pierwszych wrażeniach, poznaniu opinii o polskim hokeju i pracy z polską reprezentacją.
- Oglądał Pan mecze półfinałowe i finałowe o mistrzostwo Polski. Jaki obraz naszego hokeja dały Panu te spotkania w kontekście prowadzenia reprezentacji ?
- Potwierdziły to, co wcześniej wiedziałem o polskim hokeju, że istnieje spora dysproporcja między czteroma, pięcioma drużynami a pozostałymi klubami. Grunwald wygrywał dwucyfrowymi wynikami, a w ćwierćfinałach, które powinny być bardziej wyrównane wygrywa z Rogowem 12:2, potem bez straty bramki trafia do finału strzelając przeciwnikom kilkanaście bramek. Drugi półfinał, a potem mecze o medale były ciekawe, emocjonujące i taki charakter powinny mieć całe rozgrywki ligowe. To nie jest dobre dla reprezentantów Polski, że są spore różnice w najwyższej klasie rozgrywek. Szkoda, że kadrowicze co tydzień nie grają meczów na bardziej wyrównanym poziomie. Dlatego też m.in. potrzebne są kontakty i mecze międzynarodowe z silnymi drużynami.
- Prowadził Pan już w maju polską reprezentację w trzech spotkaniach z młodzieżówką Niemiec. Jakie one miały znaczenie ?
- Były one potrzebne nie tylko pod względem sportowym. Tak praktycznie stanowiły one pierwszy krok współpracy, porozumienia, kultury bycia, przekazu, obserwacji i poznawania na linii trener - drużyna i odwrotnie. W tym kontekście, mimo bariery językowej, oceniam bardzo pozytywnie ten wyjazd. Na początku nie wszystkich zawodników kojarzyłem bezbłędnie z ich imionami i nazwiskami, w drugim meczu było lepiej, a w ostatnim meczu – dobrze. Teraz znam już nawet ich przezwiska. Przegraliśmy mecze w młodzieżowymi mistrzami świata , ale na tle silnego przeciwnika, dało mi to bezpośredni pogląd jak obecnie prezentuje się siła, wyszkolenie, możliwości i
potencjał reprezentacji jako całości. W trzecim meczu do 60 minuty przegrywaliśmy 1:0. Drużyna pokazała charakter i co najważniejsze starała się grać tak, jak jej przekazałem w sprawie taktyki . To mnie cieszy bo pokazują, że są otwarci na moja pracę szkoleniową. Widać to również na treningach i ćwiczą z zaangażowaniem. Na początku była większa bariera językowa. Teraz jest już coraz lepiej. Nie wszyscy mówią po angielsku, ale mam wsparcie kilku zawodników, którzy przekazują kolegom polecenia. Kupiłem sobie słownik polsko – holenderski, aby chociaż na początku przekazywać drużynie informacje w najprostszy
sposób.
- W jakim kierunku pójdzie praca szkoleniowo – trenerska ?
- To co zauważyłem, to w momencie posiadania piłki zawodnicy tak się ustawiają, zwłaszcza w półkolu strzałowym, że mało jest ofensywnego przyśpieszenia w jej rozgrywaniu. Sprawia, że siła natarcia maleje, jest mniejsze zagrożenie pod bramką przeciwnika. Zamiast bramki jest strata piłki. Musi być też większa odpowiedzialność w postawie pomocników aby środek boiska był zagospodarowany. Wiele drużyn ma problem z wytrzymaniem presji w grze z mocniejszym przeciwnikiem czy w dramatycznych lub przełomowych momentach meczu. To dotyczy nie tylko linii obrony ale całego zespołu w sferze wytrzymałości fizycznej i psychicznej. Jak temu zaradzić służyły też podczas ostatniego zgrupowania badania przeprowadzone przez specjalistów poznańskiej AWF. Przedstawię zawodnikom ich ocenę. Analiza danych, a także monitoring i kolejne obserwacje podczas spotkań w Berlinie wyznaczą zadania pracy indywidualnej.
Chcę wprowadzić na części treningów ćwiczenia w trzech grupach: napastników, środkowych i obrońców. Zadania dla mniejszych zespołów, dobranych formacjami , pozwolą na efektywniejsze wykorzystanie czasu, by każda z nich lepiej mogła podnosić swoje umiejętności i przyswajać nowe elementy gry. Na treningach planuję mierzenie zawodnikom tętna.
Mariola Kaźmierczak
